Altijd maar bang zijn niet goed genoeg te zijn. Perfectionisme. Daarbij ook nog een bepaalde dwang die ik ontwikkeld heb om gevoelens onder controle te houden. De paniek die daardoor vaak ontstaat en daardoor weer de angst voor de angst. De neiging om me afhankelijk op te stellen omdat ik niet op mezelf durf te vertrouwen. Anderen hebben een verleden waardoor ze logischerwijs in de problemen komen. Ik kom uit een “normaal” gezin, geen reden voor problemen, het ligt dus echt aan mij (dacht ik…..!). Al sinds mijn puberteit worstelde ik en “werkte ik aan mezelf”. Mijn laatste therapeut raadde mij groepstherapie aan en via een omweg kwam ik bij Inge en Annika terecht. In de groep ervaarde ik steun, begrip, herkenning, verbinding, zachtheid, maar ook spanning, heftige emoties en pijnlijke confrontatie. Eigenlijk zoals het leven is, met allerlei gedachten, gevoelens en gedoe. Langzaamaan leerde ik hier op een “lossere” manier mee om te gaan, me niet te vereenzelvigen met mijn nare gedachten, alles te mogen voelen, uitdagingen aan te gaan en zo mezelf beter te leren kennen, mijn gevoel te vertrouwen, ernaar te handelen en grenzen te stellen. Niet dat dat nou allemaal makkelijk is en zonder angst of rotgedachten gaat, maar ik heb vertrouwen in mijn nieuw verworven vaardigheden. Wat ik zou willen zeggen als je twijfelt of groepstherapie iets voor voor jou is, juíst als je denkt dat dat niet zo is, zou ik zeggen ga ervoor! Neem niet de makkelijkste weg, maar ga voor verandering.

Ik zou eigenlijk iedereen een tijdje groepstherapie (bij Inge en Annika) gunnen….

He jij! 

Als je dit leest sta je waarschijnlijk aan het begin van een avontuur om jezelf weer op te pakken. Dat is in ieder geval hoe het bij mij ging, ik zat 2,5 jaar geleden onderaan in een bodemloze put voor mijn gevoel. Vermoeid omdat alles perfect moest, voor alles en iedereen. Er was tijd en prioriteit voor alle belangen van anderen maar niet die voor mijzelf. Het sterk voelen wat een ander nodig heeft maar daardoor jezelf verwaarlozen. Dit was de normale gang van zake voor mij, maar daar kwam verandering in. 

De beste keuze die ik in mijn leven heb gemaakt ook met dank aan mijn beste vrienden is dat ik ben gestart met groepstherapie bij Annika en Inge. Hier heb ik door middel van de groep en de therapeuten veel geleerd, verbanden gelegd en ben ik erachter gekomen wat de oorzaken zijn voor al mijn gedrag voeringen. Geen kind wordt namelijk geboren met de gedachte dat ze niet genoeg zijn. Dat is toch niet voor te stellen! 

Als je twijfelt over groepstherapie wil ik je uitdagen om de sprong te nemen, niet omdat het alles gelijk beter maakt of dat al je zorgen gaan verdwijnen. Het is omdat de eenzame en moeilijke periode waar je nu doorheen gaat zo bedroevend is en je het allemaal niet alleen hoeft te doen! Je moet het wel zelf doen maar dat betekend niet alleen, leun op een andere! We kunnen niet zonder elkaar en dat betekend ook niet zonder jou.

Geef niet op, na regen komt zonneschijn en de lucht zal blauwer zijn dan het ooit is geweest als je je ogen ervoor opent. Wat ik als laatst wil meegeven en wellicht wat het belangrijkste is geweest voor mij is dat onvoorwaardelijke liefde normaal is om te willen ontvangen. Don’t settle for less! 

Het ga je goed en ik wens je een mooi avontuur uit bij Psychotherapie Hazenkamp.

Bedankt de groep en Annika en Inge, echt bedankt!

“Deelnemen aan groepstherapie? Echt niet!“

Dat was mijn eerste reactie toen Inge mij dit na een aantal individuele sessies voorstelde. Hoezo zou ik naar problemen van anderen moeten luisteren? Ik had al genoeg aan die van mijzelf. Toen ik toch uit mijn comfortzone stapte en mee ging draaien in de groep, veranderde mijn mening compleet. Groepstherapie was voor mij een heel waardevolle manier om te werken aan mijn problemen. Ik heb geleerd van mijn groepsgenoten. Hoe zij dingen aanpakken, fijn om dezelfde soort ervaringen te horen. Heel erg leerzaam! Ik vond het ook fijn dat Inge en Annika de groep samen draaien, allebei met hun eigen blik op situaties. Ik raad echt iedereen deze spannende en leerzame stap aan!

In september 2023 begon ik, op aanraden van mijn vriendin – een klinisch psycholoog die tijdens haar opleiding ervaring had bij deze praktijk – aan groepstherapie. Ik zat vast, opnieuw. Al meerdere keren in mijn leven was ik op dat punt beland: overmand door wanhoop, het gevoel dat ik geen kant meer op kon. Maar hier voelde ik direct: misschien krijg ik nu écht de ruimte om mezelf terug te vinden. Want dat was ik volledig kwijt.

Ik wist niet meer wie ik was of wat ik wilde. Wat ik toen nog niet wist, is dat ik een angststoornis had ontwikkeld – juist omdat ik mijn angst niet durfde te voelen. In plaats daarvan zocht ik controle. Maar die controle hield me gevangen, en leidde tot steeds diepere gevoelens van depressie en vervreemding van mezelf.

In therapie ontdekte ik wat echte verbinding betekent. Eerder dacht ik dat ik daar al goed in was. Ik was sociaal, praatte makkelijk, stond altijd ‘aan’. Maar dat was een masker. Een manier om niet te hoeven voelen. Hier leerde ik het verschil tussen contact maken en écht in contact zijn.

De reis was intens, met vallen en opstaan. Als controlegerichte vrouw wilde ik duidelijke opdrachten en structuur, maar kreeg juist iets anders mee: vertragen, verdragen, onderzoeken. Eerst bracht dat paniek, want ik wilde dat alles snel opgelost werd. Maar juist die vertraging bracht me naar de kern: oude pijn, het gevoel van niet goed genoeg zijn, gemiste verlangens. En langzaamaan mocht dat er allemaal zijn.

In een veilige, betrokken groep en met twee zeer bekwame therapeuten kreeg ik de ruimte om te voelen, te leren reguleren, af te stemmen én eerlijke feedback te ontvangen – die me soms confronteerde, maar uiteindelijk verder bracht. Ik leerde met mildheid naar mezelf te kijken, en met meer vertrouwen in het leven te staan.

Na anderhalf jaar voelde ik: het is goed om te stoppen. Niet omdat ik ‘klaar’ ben, maar omdat ik zachter ben geworden. Ik weet beter wie ik ben, en als het even niet lukt, herken ik sneller wat aandacht nodig heeft. Het pad is niet perfect – maar het is wél van mij.

Ik raad deze groepstherapie van harte aan aan iedereen die zichzelf kwijt is, moeite heeft met voelen, grenzen, of verlangens. In een groep spiegelen we elkaar, en zie je jezelf terug in de ander – helend, confronterend, maar vooral menselijk. Annika en Inge creëren daarin een veilige bedding én bieden eerlijke, warme en professionele begeleiding. Daar ben ik diep dankbaar voor.

Al langere tijd kampte ik met mentale klachten: angst en overmatige afhankelijkheid overschaduwde de mooie kanten van het leven en na heel wat pogingen in het reguliere én alternatieve circuit kwam ik bij Annika & Inge uit. Mijn sterke behoefte aan herstel bleek groter dan mijn weerstand tegen de reguliere SGGZ. Die weerstand kwam, zo ontdekte ik later, vooral voort uit de overtuigingen van mijn omgeving. Daarmee was de eerste stap gezet: ik besloot me aan te melden. Eenmaal in de groep voelde het gelijk als een warm bad: er was voor het eerst in mijn leven echt ruimte en aandacht voor mijn gevoelens en behoeften, die ergens diep waren verstopt om mezelf dienstbaar te maken voor mijn omgeving. Stukje bij beetje leerde ik eerst mijn eigen gevoelens te herkennen, te plaatsen en vervolgens uit te spreken. Alles op mijn eigen tempo, maar wel met duidelijke en directe feedback en grenzen van de groep en van Inge en Annika. Niet dat deze feedback altijd fijn en prettig was om te horen, maar juist deze spiegel bleek soms nodig om te zien wat gedrag op kan roepen bij anderen.

Annika en Inge heb ik ervaren als fijne, ervaren en toegankelijke therapeuten. Soms ietwat chaotisch, maar altijd met het hart op de juiste plek en bereid om met je mee te denken. Verwacht geen standaard oefeningen uit een boek of een strak uitgestippeld pad met kant-en-klare oplossingen. Als dat is wat je zoekt, is het goed om je verwachtingen bij te stellen. Voor mij zat de kracht van deze therapievorm juist in het bespreken van alledaagse situaties en het herkennen van terugkerende patronen en schema’s hierin. Daarnaast was de groep ook een afspiegeling van het ‘echte’ leven, ook hier ervaarde ik verbondenheid en conflict, wat de kans bood om ter plekke nieuw gedrag uit te proberen of juist om gevoelens beter te leren verdragen.

Al met al gun ik iedereen die ergens mee worstelt een tijdje bij Annika & Inge. Ik wil jullie en de groep bedanken voor deze bijzondere periode en wens jullie het beste!

Toen ik met de groepstherapie begon was ik onzeker, angstig, somber en zat ik vast in mijn eigen patronen. Ik had deze klachten al jaren en wist niet waar het vandaan kwam. Eigenlijk dacht ik dat het bij mij hoorde en dat er iets mis met me was. Ik wist dan ook niet precies wat ik van de groepstherapie kon verwachten.

Ik ben altijd al gereserveerd geweest, maar in de groep werd mij al snel duidelijk dat ik niet ‘gewoon’ introvert was. Om even een beeld te schetsen: ik kreeg er tijdens de sessies bijna geen woord uit. Ik wist ook vaak niet wat ik dan moest delen. Niks leek belangrijk genoeg, maar achteraf bleek alles belangrijk.

Tijdens de sessies kreeg ik een spiegel voorgehouden. Dat was confronterend en soms ronduit vervelend. Ondanks dat dat moeilijk was, heb ik daarbij altijd ervaren dat iedereen elkaar met respect behandelde en dat er veel onderlinge steun was. Je staat er echt niet alleen voor!

Toen ik door het moeilijkste stuk heen was, begon ik het verschil pas echt te merken. Ik bloeide op in de groep en in mijn dagelijks leven. De somberheid was verdwenen, de onzekerheid nam steeds meer af en ik werd steeds minder snel angstig en gestrest. Ik piekerde minder en maakte keuzes voor mezelf. Alles wat ik in de therapie had geleerd en de mate van mijn klachten bleken met elkaar verbonden te zijn. Aan het einde van mijn traject (en nu nog steeds) voelde ik me beter dan ik me ooit had gevoeld.

Kortom: de groepstherapie van Inge en Annika heeft mijn leven veranderd. Als je dit leest en twijfelt kan ik je alleen maar van harte aanbevelen om het traject aan te gaan én het af te maken. Ik weet zeker dat je er heel veel aan gaat hebben; dat geldt in ieder geval wel voor mij. Inge, Annika en groep: ontzettend bedankt!