Toen ik met de groepstherapie begon was ik onzeker, angstig, somber en zat ik vast in mijn eigen patronen. Ik had deze klachten al jaren en wist niet waar het vandaan kwam. Eigenlijk dacht ik dat het bij mij hoorde en dat er iets mis met me was. Ik wist dan ook niet precies wat ik van de groepstherapie kon verwachten.
Ik ben altijd al gereserveerd geweest, maar in de groep werd mij al snel duidelijk dat ik niet ‘gewoon’ introvert was. Om even een beeld te schetsen: ik kreeg er tijdens de sessies bijna geen woord uit. Ik wist ook vaak niet wat ik dan moest delen. Niks leek belangrijk genoeg, maar achteraf bleek alles belangrijk.
Tijdens de sessies kreeg ik een spiegel voorgehouden. Dat was confronterend en soms ronduit vervelend. Ondanks dat dat moeilijk was, heb ik daarbij altijd ervaren dat iedereen elkaar met respect behandelde en dat er veel onderlinge steun was. Je staat er echt niet alleen voor!
Toen ik door het moeilijkste stuk heen was, begon ik het verschil pas echt te merken. Ik bloeide op in de groep en in mijn dagelijks leven. De somberheid was verdwenen, de onzekerheid nam steeds meer af en ik werd steeds minder snel angstig en gestrest. Ik piekerde minder en maakte keuzes voor mezelf. Alles wat ik in de therapie had geleerd en de mate van mijn klachten bleken met elkaar verbonden te zijn. Aan het einde van mijn traject (en nu nog steeds) voelde ik me beter dan ik me ooit had gevoeld.
Kortom: de groepstherapie van Inge en Annika heeft mijn leven veranderd. Als je dit leest en twijfelt kan ik je alleen maar van harte aanbevelen om het traject aan te gaan én het af te maken. Ik weet zeker dat je er heel veel aan gaat hebben; dat geldt in ieder geval wel voor mij. Inge, Annika en groep: ontzettend bedankt!