Altijd maar bang zijn niet goed genoeg te zijn. Perfectionisme. Daarbij ook nog een bepaalde dwang die ik ontwikkeld heb om gevoelens onder controle te houden. De paniek die daardoor vaak ontstaat en daardoor weer de angst voor de angst. De neiging om me afhankelijk op te stellen omdat ik niet op mezelf durf te vertrouwen. Anderen hebben een verleden waardoor ze logischerwijs in de problemen komen. Ik kom uit een “normaal” gezin, geen reden voor problemen, het ligt dus echt aan mij (dacht ik…..!). Al sinds mijn puberteit worstelde ik en “werkte ik aan mezelf”. Mijn laatste therapeut raadde mij groepstherapie aan en via een omweg kwam ik bij Inge en Annika terecht. In de groep ervaarde ik steun, begrip, herkenning, verbinding, zachtheid, maar ook spanning, heftige emoties en pijnlijke confrontatie. Eigenlijk zoals het leven is, met allerlei gedachten, gevoelens en gedoe. Langzaamaan leerde ik hier op een “lossere” manier mee om te gaan, me niet te vereenzelvigen met mijn nare gedachten, alles te mogen voelen, uitdagingen aan te gaan en zo mezelf beter te leren kennen, mijn gevoel te vertrouwen, ernaar te handelen en grenzen te stellen. Niet dat dat nou allemaal makkelijk is en zonder angst of rotgedachten gaat, maar ik heb vertrouwen in mijn nieuw verworven vaardigheden. Wat ik zou willen zeggen als je twijfelt of groepstherapie iets voor voor jou is, juíst als je denkt dat dat niet zo is, zou ik zeggen ga ervoor! Neem niet de makkelijkste weg, maar ga voor verandering.
Ik zou eigenlijk iedereen een tijdje groepstherapie (bij Inge en Annika) gunnen….